TPOY-2025-10-06-VGF
Common mistakes made by therapists and practitioners.
In the treatment of people with early childhood and/or extreme trauma.
As someone with Dissociative Identity Disorder, I spent seven years in Dutch mental health care before receiving the correct diagnosis. After two years of treatment at an early childhood trauma center, I received an eight-year prognosis. I left the center and was able to largely treat my DID myself within two years. Over the years, I've gained extensive experience and knowledge about the pain points in various treatment relationships, explaining why I remained stuck in my traumas instead of addressing them. I've compiled all these insights with respect and love for all therapists who still encounter this group.
- Unkept promises
A promise about the duration of treatment or a lack of clarity about professional boundaries, which you take for granted, can become retraumatizing for a client if the process lacks congruence. For people with insecure attachment, this can be associated with, for example, an insecure parental figure.
- The therapist's avoidance of treating the trauma with Exposure based tools
it's obvious, but it can be very damaging! It unconsciously sends a message to the client: "Oh no... your trauma is indeed very scary treating it would completely disregulate you! Even I am scared for you. You are doomed"
- Insufficient self-care by the therapist
When treating people with longterm trauma, it is especially important that you, as a professional, take good care of yourself and know your own boundaries. A sensitive client with a traumatic past is often "trained" to sense whether or not there is space for them, and as soon as boundaries are unclear, they can unconsciously push your own boundaries. Clients with a history of early childhood trauma, in particular, can evoke a sense of inadequacy in the therapist. This is because they project from a very old, unfulfilled desire for care, love, and attention that the therapist can never fulfill.
- Making the client afraid of the process
The more you emphasize that it's a long, years-long process and the very serious trauma that can't simply be treated, the more anxious the client can become about facing their traumas. And the more this can foster dependency. Acknowledgment is incredibly important, but it shouldn't be used as a reason to avoid or unnecessarily postpone the processing of traumatic memories.
- Separation between trauma processing and attachment-work
If the client was harmed as a child by their own parents/caregivers, trauma processing cannot be separated from the attachment process. The most important thing is that the client learns to attach to themselves; dependency can be detrimental to the healing process. However, aloofness and being overly distant can be just as detrimental to the process.
- Dismissing all client feedback as projection
You can be a brilliant therapist or practitioner, but you're not immune or an omnipitent being. Clients with complex trauma histories can be incredibly sensitive and therefore sometimes suddenly see and notice more than the therapist is always aware of. It's crucial to identify and verify whether the client is merely projecting, or whether there's a kernel of truth in the feedback. Don't let yourself be overtaken by doubts about your own competence. Because that's also something the hypersensitive complex trauma client senses, constantly scanning you for hidden agendas. This brings me to my next point.
- Lack of transparency
I'd like to shout this from the rooftops to any therapist who thinks a lack of transparency about their own processes is on par with professionalism. If there's one demographic of people highly developed in recognizing incongruity in contact, it's those who have experienced early childhood/complex trauma. If not in language, then because we can sense that "something's not right." And people with complex trauma are very quick to relate this incongruity to themselves, which contributes to a weakened self-image. For a more self-aware client, it can lead to distrust of the therapist and a lack of confidence in the treatment.
- Assuming the client can always form their own opinion and act accordingly
When someone has never learned that they are allowed to have their own opinion, a seemingly simple choice can feel incredibly frightening. And impossible, which can create disruption in the therapy relationship. Because the client can't express what they need or want, even if they already know it.
- Insufficient customization or coordination with the client
Every client is different, and what works fantastically for one person can lead to an increase in complaints for another. The most important thing is that the client supports the vision and treatment and isn't just "undergoing" it, but is an integral part of it.
- Positioning yourself above the client
Clients with a history of, for example, organized abuse and human trafficking, are particularly trained to believe that the person above them in the hierarchy has the final say. The more you adopt a distant, superior position, the more traumarelated projection and resistance you can expect from the client with this past.
- Inadequately maintaining boundaries
Chances are, the client you're dealing with has never learned about boundaries in the broadest sense of the word. If you leave room for ambiguity regarding professionalism and boundaries, the client won't know how to navigate them, potentially putting you in a position where you feel the urge to override them to restore balance. This can create a crack in the trust of an already distrustful client who doesn't understand what's happening.
- Protecting your (indirect) colleagues no matter the case.
Many survivors have a history of retraumatization in mental healthcare because there is far too little knowledge about their issues. This is also because, unfortunately, there are also healthcare providers who abuse vulnerable clients. It's understandable that wanting to protect colleagues can be a reflex, as they face the same challenges as you. However, when a colleague has harmed a client and you don't acknowledge this experience, you align yourself with the client's group of people who harmed them, and you are then seen as unsafe. This isn't always a case of splitting behavior; you don't have to reject the colleague, because retraumatization is often the result of incompetence, not harm. But acknowledging the experience so you aren't immediately labeled "unsafe" can be very important for the client's trust in the therapeutic alliance.
APA referentie:
Van Stratum, L. C. (2025). Veel gemaakte fouten door therapeuten en behandelaren: Bij de behandeling van mensen met vroegkinderlijk en/of extreem trauma. Geraadpleegd op 10 juni 2025, van https://eendeelvanjezelf.nl/behandelstrategieen-bij-dis-lau-s-methode-/veel-gemaakte-fouten/
Dutch poems about my own experiences in Dutch mental Healthcare
Brief aan alle hulpverleners
Ik wil je meegeven.
Wees in je vak bedreven.
Het kan veel zijn, soms ben je omgeven.
Maar blijf altijd gezonde professionele kaders nastreven.
Je bent een mens en je warmte moet je niet opgeven.
Als je twijfelt moet je dat bij je supervisor aangeven.
En ga bij jezelf altijd na, ben ik wel open en eerlijk in m’n werk gebleven?
En ik snap het, moeilijke dingen zitten vaak verweven.
Het gaat om precaire zaken het is regelmatig zelfs onbeschreven.
Maar aan sommige dingen mág jij gewoonweg niet toegeven.
Je hebt zoveel invloed… ik ben niet overdreven
Als ik zeg:
In jouw handen ligt een mensenleven.
LC, Juni 2024
De goede GZ-psycholoog (hij bestaat?!)
Na 2 jaar zelf bijna de volledige DIS te hebben behandeld
En na een nieuw pad van onmenselijke hulpverlening te hebben bewandelt.
was mijn vertrouwen in de GGZ verleden tijd
Maar zelf opnieuw beschadigd vertrouwen herstellen, zonder goed sociaal netwerk was een mega strijd
Een lieve docent die daardoor onder mijn overdrachtelijke zoektocht lijdt werd een feit
...
Dat was geen optie. Een psycholoog vinden moest snel.
Maar wat een opluchting.
Een goede behandeling vinden voor mij in de GGZ is zeldzaam...
maar het bestáát wél.
LC, mei 2025
De beste Psychiater
Je collega's maken d'r een zootje van.
In je eentje zo hard voor mij aan het rennen om te redden wat je redden kan.
Bellen in de auto na 17 uur
Jij bent er altijd, zelfs tijdens het heetste vuur.
En dat terwijl je zo druk bent als manager, onderdeel van het bestuur.
Ik hoop niet dat ik je hoef te vertellen,
dat jij niet de reden bent waarom ik nu uitbreek in rellen.
Je redt alles wat je red.
Ik waardeer elke extra zet.
Ik weet dat je voor mij oplet.
Maar deze gedichten gaan nou eenmaal over mijn pijn in de GGZ .
LC, 2024
De nieuwe kans?!.... eh deur..
Ivm nieuw misbruik en kapot vertrouwen, toch aan de bel getrokken.
Een vrijgevestigde praktijk met een ervaren complex traumatherapeut werd betrokken.
Mij zou je niet laten vallen, dat werd zo'n beetje beloofd.
Want ik was volgens jou al zo vaak van mijn vertrouwen beroofd.
Toen kwam je erachter dat ik nog in de misbruiksituatie zat
En was die belofte het eerste wat je vergat.
Vervolgens werd mij PSYTREC aangesmeerd
Sorry?! PSYTREC??! In acute onveiligheid? Wat heb jij precies over DIS geleerd??!
Of is dat vooral makkelijk om tegen mij te zeggen?
Door jou moest ik opnieuw mijn grenzen verleggen.
...
Inmiddels werd het bijna slapstick absurd
Het was de zoveelste keer dat de GGZ mij betreurd
Maar de onveilige situatie was acuut
Dus opnieuw mijzelf behandelen moest à la minute.
Weer mijzelf in mijn eentje thuis eruit moeten trekken
Meerdere keren per dag deed ik Exposure met mijn delen, en bleef ik mijn veiligheid checken.
Het lukte. Maar wat heb ik ervoor betaald?
Opnieuw de ervaring, dat de zorg mij faalt
LC, 2024
Eigen aandeel!!
“Zie je eigen aandeel hierin en kijk naar jezelf”
Dat doe ik altijd... maar zie je wel dat ik het onderspit delf?
Ik ben namelijk niet iemand die vermijdt
Juist ik reflecteer continu, hoe erg ik ook lijd.
No matter m'n strijd was ik altijd bereid
Ik zorg altijd dat ik m'n tekortkomingen herleid.
Ik ben altijd degene die op m'n kiezen bijt.
Ik heb uitleg gegeven het staat beschreven met schoolkrijt.
Ik ben zo'n beetje een toonbeeld van maakbaarheid.
Alles wat ik deed was gestoeld op empathie, acceptatie en echtheid.
Ik deed in mijn eentje thuis TFT bij DIS op 5x de snelheid
En zelf schreef ik een heel therapiebeleid
Ik gaf al mijn geduld en tijd
Rekening houdend met ego's en machtsstrijd
Heb ik mijn behandelaren binnen hun eigen vak opgeleid
Dat is geen vlijt.
Het was verdomme onbetaalde arbeid
Heb je wel gezien hoe ik mijn eigen behandeling leid?
Dit is mijn harde waarheid, ik mis een stuk vrijheid.
Ik moest mijzelf behandelen omdat een ontoereikende ggz mij daartoe heeft geleid.
Want bezig met euthanasie, was mijn dood anders een kwestie van tijd.
Het is misschien moeilijk te verkroppen, maar wel een feit.
Het echte verhaal achter mijn herstel, is een vorm van pure wreedheid.
Dus durf me niet te onderbreken nu ik van mijzelf afbijt.
En rijm schrijf voor al m'n nijd en kwaadheid. Over al het gebrek aan wijsheid.
Voordat ik straks alles het raam uitsmijt.
Want jullie ENIGE taak in mijn casus was:
Zorg dat je de professionele kaders niet overschrijdt.
LC. Juni, 2024
Maar je bent complex..
Stop acuut met elk excuus
Want alles wat ik hoor zijn deja vu's
Je kan niet alles gooien op complexiteit en IQ's
Mensenlevens zijn geen keuzemenu's??!
Wees als ggz belezen in de paraplu's
Niks hieraan is confuus
Jij hebt een verantwoordelijkheid tegenover álle individu's
LC. Juni, 2024
FACT te dichtbij
Ik moet uitstappen, het spijt mij.
Jij en ik komen te dichtbij.
Het is een dynamiek die je zelf nog niet inziet.
Jij erkent deze laag in dit steunende hulpverleningscontact niet,
dus moet ik naast dat ik zelf thuis mijn traumabehandeling doe, nu heel groot zijn.
Maar onder alles voel ik mij verlaten en ontzettend klein.
Ik kan jou je eigen dodehoek niet verwijten
Maar hierdoor loop ik nu zelf achter de feiten
Het is een nare waarheid
Waar ik stevig onder lijd
Dus ik ga je vertellen
Dat je met een aanklampende hechting, je cliënt uiteindelijk zal beknellen.
5 jaar was er vertrouwen
Er was nabijheid maar ik heb door onze voor jou betaalde vriendschap geen gezonde basis op kunnen bouwen.
Ik hoop dat ik in gedicht kan vangen
Wat de gevolgen kunnen zijn van zo'n verlangen
Ik hou van je, je was er altijd, ik weet dat je het nooit zo hebt bedoeld.
Maar voor mij als cliënt, heb ik geen ruimte meer gevoeld.
LC, Juni 2024
Not my first rodeo
Ik probeer te praten
Maar het wil niet baten.
Ik voel mij verlaten en in de steek gelaten
In mijn hart zitten weer nieuwe gaten
Ik moet opnieuw leren meten met andere maten
Dweilend met de kraan open
Ben ik al langgeleden gestopt met hopen
De GGZ had een kans
Maar wat steeds maar ontbrak was het bieden van balans
Dit was verdomme geen klad
Dit ging over mijn leven waarvan men keer op keer mijn belang vergat
Ik heb vertrouwen in hulpverleners overschat
Doorheen ga ik zoveel fasen
Rekening houdend met al jullie mazen
Ik heb geen woorden meer, niet eens ruimte om te razen of stoom af te blazen
Sorry maar ik ben gestopt met mij verbazen
Mensenhandel en georganiseerd misbruik is mijn verleden
Zoveel shit meegemaakt dat men t’ bestempelt als omstreden
Ik heb mijn hele jeugd geleden
Jullie hadden maar 1 taak, mijn horizon verbreden
Ik heb mijn verleden niet vermeden
Ik heb dag in dag uit gestreden.
Reikte alles, qua specialistische kennis aan…
Terwijl.. behandeling bieden, is letterlijk jullie baan
De pijn is onbeschrijflijk ik kan wel janken
Want een goede behandeling heb ik aan mijzelf te danken
Steeds minder voelde ik mij verbonden
Geen energie meer voor colleges en uitleg geven over wat ik had uitgevonden
Ik deed op eigen houtje wat jullie in motherfocking 10 jaar niet konden
LC. Juni, 2024
Abonnement 3e lijns
Ik wil graag mijn abonnement opzeggen.
WAT.
Ja I know, ik zal het je uitleggen.
Ik wilde zo graag op iemand anders expertise vertrouwen.
Verloor uit het oog dat ik op mijzelf zal moeten bouwen.
Dat zelfs als ik elk moment door mijn benen kan zakken.
Er geen mensen bestaan die mijn koers kunnen overpakken.
Het blijft mij achtervolgen het is een eenzaam feit.
Als je de grip verliest op je behandeling raak je jezelf kwijt.
Want alleen jij zal alles opmerken.
Dus vertrouw op jezelf, ook als men probeert je zicht te beperken.
Niet iedereen zal helaas erkennen hoe jouw hersenen werken.
Maar zien ze het dan echt niet?
Zelfs nadat ik het schip verliet…
Is dat dan niet een glashelder signaal?
Nee, nee je begrijpt het niet. Jullie spreken daadwerkelijk een andere taal.
Bedoel je dat wat ik opmerk niet geldt voor iedereen?
Nee Lau, veel mensen kijken daar overheen.
Maar ik wil niet vastlopen in een vastgeroest beeld van mij kunnen.
Dat hoeft ook niet, maar durf jezelf authenticiteit te gunnen.
Lau, stap weg van het TRTC.
Kies voor jezelf en neem ons met je mee.
Want pas als je stopt met aan je eigen basis snoeien.
Kan je als mens echt groeien.
LC - 2023
Prognose 8 jaar
LUISTER NOU, IK KÁN MIJN VERWERKING NIET VERTRAGEN
Sorry dat ik zo schreeuw, maar dat is het onmogelijke van mij vragen.
Mijn emoties zijn verbonden met cognitie, het is 1 bewustzijn verdeeld in lagen.
Het gaat er niet om dat ik mijzelf niet zou willen verlagen.
Zulke arrogantie gaat in tegen al mijn levensvragen.
Maar elke keer als je vraagt om een stap terug, voel ik mij klein geslagen.
Ik krijg het mensen maar niet uitgelegd, inmiddels voel ik mij zo verslagen
Het is geen dedain het gaat niet om mij behagen.
Iedereen om mij heen ben ik hierdoor juist onbedoeld aan het verjagen.
Ik krijg geen lucht als ik het toch probeer, ik kan dat niet dragen.
Maargoed...
Ik snap het, ik zal mijn best doen.. ik zal mij proberen naar de norm te gedragen.
LC 2023
Coldturkey
Vannacht is het nacht 4
zonder alle medicatie
De ggz-arts was er opnieuw rustig onder.
Ergste wat kan gebeuren is maagdarm gedoe of een insult.
Nouja dat is dan maar mijn eigen schuld.
Het advies is 5mg diazepam voor de onttrekking
Maar verder niet echt een ernstige strekking
Volgensmij maakt u zich geen zorgen,
Dus ik til het wel naar morgen.
Of die dag erna.
Ik wil komen in een staat van complete vervreemding
zodat mijn verleden niet meer de voorgrond is van belasting.
Doe mij maar een psychose...
Alles liever dan dit bewuste leven gekozen.
- Pte, 2022
Nog meer... medicatie..
12 pillen op een avond, dat is hoe ik tegenwoordig hoe ik mijn nacht afrondt.
Een enorme tolerantie, met slaap niet eens als garantie.
Ja dat is reden voor een gesprek, moet je eens kijken ik lijk wel gek.
Ik heb altijd gezegd het gaat mij niet gebeuren. En toch moet ik je betreuren.
Ik ben met open ogen gestapt in de bekende-GGZ kuil, maar ik wilde gewoon stoppen met al het gehuil..
En nu ben ik verslaafd aan pillen, als ik ze niet neem dan begin ik met trillen en kan ik mensen wel grillen.
Dat is niet wie ik ben, maar het is even niet anders,
Je moet wat als je jeugd heeft bestaan uit trauma door aanranders.
- L, 2022
Het valt wel mee
Wat zei je huisarts? verbrand 3e graads?
Nou dat is vooral overdreven huisarts-geraas.
En dat verband met vasiline?
Geen reden waar dat voor zal dienen.
De open wond ziet er gewoon normaal uit.
---
Oké ik snap het... zie je wel ik had niet moeten gaan.
Nu zit ik tussen tientallen destructieve delen + 2 artsen die elkaar tegenstaan.
Het valt dus wel mee, de ggz kliniek-arts klinkt tevree
In dat geval ga ik door met mijzelf beschadigen, want daar zit u dan denk ik niet mee?
Ach jee. 1 maand later en ik krijg dagelijks thuiszorg voor deze wond
Toch gek, ik dacht dat ik 'overdreven geraas' verstond?
- L, 2022
Opnames in de GGZ
Waarom lachen jullie mij uit?
Vanbinnen merk ik dat alles weer afsluit.
Ik had mij verstopt op m'n kamer in de kast
Want ik voel mij zo onveilig hier en alleen maar een last
"FACT trapt misschien in jouw "DIS" maar wij niet"
...
Dat is hertraumatisering bij iemand met ernstig trauma ik snap niet waarom je dat als hulpverlener niet ziet?
Wat aan mij is zo verkeerd dat ik dit verdien?
Willen jullie mijn pijn in ieder geval overwegen misschien?
Waarom mag ik niet zoals de andere patiënten er gewoon zijn?
Waarom doen jullie mij zo veel pijn?
Ik kruip weer terug in de kledingkast, want ik voel me hier alleen nog maar heel klein.
- L, 2022
De blauwe kamer (de isoleer)
Hier kom je omdat je van het spoor bent gehaald
Je was 0 helder dus de politie heeft je gevonden, je poging heeft gefaald.
De blauwe kamer is een isoleercel
Politie had bij me moeten blijven, maar ik zit alleen en de deur zit op slot dat weet ik wel.
Wachtend op de beoordeling en het is erg druk.
Dus zit ik hier de hele avond al denk ik even kijken, oh geen klok.. fuck.
Ik zie een groot raam waar ik niks door kan zien.
Aan de andere kant kunnen ze mij wel zien misschien.
Op de muren zie ik strepen en oud bloed
Alles aan deze kamer schreeuwt, met mensen die hier worden gehouden, gaat het helemaal niet goed.
tik, tok, tik, tok..
Oh nee, er is geen klok.
- L, 2019