Gevangenis

Ik kan moeilijk verwoorden hoe diep de existentiële eenzaamheid reikt van uitzonderlijk begaafd of dus PG zijn. Maar onder een kopje over dit onderwerp kan het onmogelijk ontbreken. Dus ik gaat efkes mijmeren. 

Stel je voor. 

Dat je in bijna alles wat je zegt, verkeerd begrepen wordt. 
Dat veel mensen automatisch een soort strijd voelen bij jouw aanwezigheid.
Dat je continu twijfelt aan jezelf omdat je niet begrijpt waarom de wereld niet anders in elkaar zit. 
Dat mensen je al snel heel erg intens vinden, terwijl jij zoekt naar verbinding. 
Dat je eerst 10 disclaimers moet geven dat je echt echt echt niet arrogant wil zijn.
Dat je continu lage cijfers haalt, en mensen tegen je zeggen dat je slim genoeg zou moeten zijn om dat niet te doen. 
Dat je bijna niet durft te praten over je worsteling met je begaafdheid omdat mensen denken dat het een luxe positie is. 
Dat je altijd ziet waar iemand mee worstelt maar dat nooit kan zeggen, omdat mensen dan van je afdrijven.
Dat je leven bestaat uit jezelf aanpassen en klein maken en dan nog ervaren wordt als te veel. 
Dat je je problemen bijna standaard in je eentje moet oplossen 
Dat als je veel voelt bij iemand, mensen direct denken dat je verliefd op ze bent. 
Dat als jij denkt dat je iets heel goeds heb geschreven, dat dit bijna nooit gewaardeerd wordt. 
Dat je de tegenoverdracht van je therapeut eerder door hebt dan de therapeut zelf. 
Dat als je vrij associeert en daarbij niet je frequentie aanpast, dat gedacht wordt dat je psychotisch bent. 
Dat je nieuws vermijdt omdat het je confronteert met het feit dat al die narigheid niet nodig was geweest als het systeem anders in elkaar had gezeten.
Dat je geconfronteerd wordt met mensen die neerbuigend doen naar je. 
Dat je ziet als mensen niet eerlijk tegen je zijn, of iets zeggen wat niet in lijn ligt met wat ze voelen. 
Dat mensen er continu op uit zijn om je te kunnen verbeteren waar ze kunnen, terwijl jij helemaal niet uit bent op competitie.
Dat je zo ver van jezelf af komt te staan door dagelijks jezelf moeten aanpassen voor school of werk, waardoor je jezelf niet meer herkent. 
Dat je 24/7 het gevoel hebt "ik mag er niet zijn" 
Dat uitspreken dat je uitzonderlijk begaafd (PG) bent overkomt alsof je je zwaar verheven voelt. Terwijl je alleen maar opzoek bent naar bestaansrecht voor hoe je denkt en jouw worstelingen.
Dat ook op plekken voor hoogbegaafden, je geen (h)erkenning vind
Dat je je passie verliest voor je vak, door het vak te gaan studeren.
Dat je behandeld wordt alsof je te dom bent voor de universiteit.
Dat je bij 99/100 behandelaren zelf de oplossing/methode moet aandragen voor je probleem.
Dat je in de maatschappij maar 1% kan zijn van wie je bent
Dat je een keuze moet maken: wil ik dat dit artikel begrepen wordt, of wil ik het schrijven zoals het voor mijn hoofd klopt.
Dat mensen je continu onbedoeld onderschatten.
Dat je niet begrijpt dat mensen uit zijn op geld en macht omdat er veel meer is dan ons eigen korte mensenleven.
Dat je een leven van extremen leidt. 
Dat je standaard een outlier bent. 
Dat als je zegt in het ziekenhuis dat je een suïcide poging hebt gedaan omdat je niet meer ermee kan leven dat je hoogbegaafd bent. Dat je acuut werd bestempeld als narcistisch. 
Dat als mens hierin uniek zijn, niet zo leuk is als het lijkt.